Aangezien deze blog een beetje probeer bij te houden (ondanks een gebrek aan goed werkend internet), komt hier het volgende berichtje!
Raar maar waar: Duitsland is echt zalig. Het weer is hier super, de omgeving blijft verbazen en het gezelschap is ook zeer aangenaam.
Veel heb ik hier eigenlijk nog niet gedaan: behalve dan lang slapen, eten en luieren in stadsparken en alle plaatsen waar weinig lawaai en weinig mensen zijn.
Vandaag ook een paar uur naar 'Deggendorf Beach' geweest. Ongelooflijk maar waar, er is hier iets dat op een strand lijkt. Met dit weer was het daar echt zalig. We hebben ook even in de Donau gezwommen. Het water was proper, maar wel koud.
Morgen gedaan met luieren, dan begint school. Vandaag al een beetje alle papieren zitten bij elkaar leggen, zodat we morgen toch een beetje voorbereid aan het nieuwe avontuur beginnen. Gelukkig beginnen we met een introductieweek om er wat in te komen. Het is van Juni geleden dat ik nog een schoolboek van dicht heb gezien, dat wordt dus wel even wennen.
Veel buitenlanders heb ik eigenlijk nog niet gezien. Belgen zijn hier ook niet dik gezaaid. Met Fanny heb ik mij wel al goe geamuseerd, zo'n zot geval! We hebben echt al veel plezier gehad, dat beloofd voor de volgende vijf maand! (alles waar ik we geschreven heb, heb ik samen met fanny gedaan, want luieren kan ze ook als de beste, ik heb het van haar geleerd ;) )
dat was het voor nu. We gaan nu iets eten en dan zien we wel wat de avond brengt!
zondag 23 september 2007
donderdag 20 september 2007
arrival!
doordat enkele mensen gevraagd hadden om ze op de hoogte te houden van m'n avonturen hier in het verre Deggendorf ben ik maar aan deze blog begonnen. Ik zal m'n best doen om hem zo op to date mogelijk te houden. Dat hangt natuurlijk af van hoe groot de stapels boeken zullen zijn die ik hier te verwerken krijg. Ik verwacht geen al te grote werkdruk, maar je weet maar nooit.
Nu duidelijk is waarom ik hier dit alles typ, zal ik maar vlug een verslagje neerpoten van hoe m'n eerste dag hier verlopen is.
Het eerste wat het vermelden waard is, is het vroeg vertrekuur. Tien na zeven vertrekken vanuit zaventem lijkt niet vroeg, maar als je weet dat je een uur vooraf al moet ingecheckt zijn en een uur en een kwartier moet rijden, weet je al hoe laat het is. Om 3u30 liep de wekker dus af.
Buiten het voor mij ongewone uur van opstaan (ik verkies om nog op café te zitten op dat uur van de dag), ging alles vlot, tot ik goed en wel op het vliegtuig zat. Door het slechte weer in Mücnchen (6 graden en mistig) vertrokken we met zo'n 40 minuten vertraging. Geen probleem, zolang ik mijn trein naar Deggendorf maar niet miste. Daar stond namelijk iemand te wachten van AKI, de internationale studentenclub hier. Mijn aansluiting lukte, en ook de Duitse dame stond mij op te wachten in het station. Nu ja, mij vinden was nu ook niet zo moeilijk op een perron waar de gemiddelde leeftijd van de mensen die uitstapte rond de 60 jaar lag. Op de trein moest ik trouwens voordurend denken aan Basil Fawlty. Het zinnetje 'Don't mention the war' en de volledige scènes van de gelijknamige reeks flitsen door m'n hoofd. Laat ons hopen dat ik mijn manieren kan houden en geef al te schuine grappen maak over het Duitse oorlogsverleden.
Nadat ik van dezelfde jongedame als een alinea geleden (een meer dan degelijk gezette Duitse jonkheid) de sleutels van m'n kamer had gekregen en daar meteen m'n gerief gedumpt had, ging ik op bezoek bij Fanny. één van de 4 andere Belgen waarmee ik samen dit avontuur zal beleven. Haar ouders waren hier nog en hadden nog wat pizza over. Lang geleden dat ik zo content was met een stuk pizza van de aldi. Toegeveven het smaaktte echt (die Aldi's in Duitsland zijn stukken groter en beter heb ik zo de indruk)! Na deze onverwachte maaltijd ben ik dan maar een wandelingetje gaan maken in de stad. Even op verkenning in de stad die voor de volgenden 5 maanden m'n thuis zal zijn. Ik moet zeggen: het kon slechter! Een mooi pittoresk stadscentrum met heel wat mooie gebouwen. En dit met op een achtergrond de top van de Kühberg. Toegegeven: het is de mont blanc niet, maar die zou in deze omgeving ook helemaal niet passen! Ik kan niet wachten om die koeberg eens op te fietsen.
Na m'n terugkeer nog een korte rondleiding gehad door het gebouw waar m'n kamer is, zodat ik weet waar te wassen en te strijken, m'n gasten binnen te laten en even te ontspannen. En daarna ben ik hier beginnen typen met het bovenstaande als resultaat. Ik heb geen zin meer om het nog na te lezen, dus ja: ik ben verantwoordelijk voor bovenstaande typ- en of dt-fouten!!
Ik doe m'n best om bij dit verslag wat foto's te posten, maar ik weet niet of het zal lukken. Later in de week waarschijnlijk meer nieuws. We zien wel waar dit ons brengt.
Nu duidelijk is waarom ik hier dit alles typ, zal ik maar vlug een verslagje neerpoten van hoe m'n eerste dag hier verlopen is.
Het eerste wat het vermelden waard is, is het vroeg vertrekuur. Tien na zeven vertrekken vanuit zaventem lijkt niet vroeg, maar als je weet dat je een uur vooraf al moet ingecheckt zijn en een uur en een kwartier moet rijden, weet je al hoe laat het is. Om 3u30 liep de wekker dus af.
Buiten het voor mij ongewone uur van opstaan (ik verkies om nog op café te zitten op dat uur van de dag), ging alles vlot, tot ik goed en wel op het vliegtuig zat. Door het slechte weer in Mücnchen (6 graden en mistig) vertrokken we met zo'n 40 minuten vertraging. Geen probleem, zolang ik mijn trein naar Deggendorf maar niet miste. Daar stond namelijk iemand te wachten van AKI, de internationale studentenclub hier. Mijn aansluiting lukte, en ook de Duitse dame stond mij op te wachten in het station. Nu ja, mij vinden was nu ook niet zo moeilijk op een perron waar de gemiddelde leeftijd van de mensen die uitstapte rond de 60 jaar lag. Op de trein moest ik trouwens voordurend denken aan Basil Fawlty. Het zinnetje 'Don't mention the war' en de volledige scènes van de gelijknamige reeks flitsen door m'n hoofd. Laat ons hopen dat ik mijn manieren kan houden en geef al te schuine grappen maak over het Duitse oorlogsverleden.
Nadat ik van dezelfde jongedame als een alinea geleden (een meer dan degelijk gezette Duitse jonkheid) de sleutels van m'n kamer had gekregen en daar meteen m'n gerief gedumpt had, ging ik op bezoek bij Fanny. één van de 4 andere Belgen waarmee ik samen dit avontuur zal beleven. Haar ouders waren hier nog en hadden nog wat pizza over. Lang geleden dat ik zo content was met een stuk pizza van de aldi. Toegeveven het smaaktte echt (die Aldi's in Duitsland zijn stukken groter en beter heb ik zo de indruk)! Na deze onverwachte maaltijd ben ik dan maar een wandelingetje gaan maken in de stad. Even op verkenning in de stad die voor de volgenden 5 maanden m'n thuis zal zijn. Ik moet zeggen: het kon slechter! Een mooi pittoresk stadscentrum met heel wat mooie gebouwen. En dit met op een achtergrond de top van de Kühberg. Toegegeven: het is de mont blanc niet, maar die zou in deze omgeving ook helemaal niet passen! Ik kan niet wachten om die koeberg eens op te fietsen.
Na m'n terugkeer nog een korte rondleiding gehad door het gebouw waar m'n kamer is, zodat ik weet waar te wassen en te strijken, m'n gasten binnen te laten en even te ontspannen. En daarna ben ik hier beginnen typen met het bovenstaande als resultaat. Ik heb geen zin meer om het nog na te lezen, dus ja: ik ben verantwoordelijk voor bovenstaande typ- en of dt-fouten!!
Ik doe m'n best om bij dit verslag wat foto's te posten, maar ik weet niet of het zal lukken. Later in de week waarschijnlijk meer nieuws. We zien wel waar dit ons brengt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
