kerst

Het gaat hier allemaal heel snel. Het is ondertussen bijna kerstmis, ik ben nu drie maanden hier in Deggendorf. Het is ondertussen m'n tweede thuis geworden. Ik ben hier heel graag, de sfeer is hier goed, de mensen zijn hier leuk. Als straks in februari het echte afscheid komt zal ik het wel moeilijk hebben. Dit zal ik geen tweede keer beleven!

Toch vind ik het niet erg om 10 dagen naar huis te gaan. Daar wachten de dingen die ik al zo lang ken en die ik graag heb. Gewoon thuis zijn, badminton spelen, wat fietsen, iedereen terug zien. Ik heb zelfs zin om een beetje te werken in de serres...

Ik ga mijn valies maken, nog eens rustig door de stad lopen en dan neem ik voor 10 dagen afscheid van dit mooi stadje. Na nieuwjaar kom ik terug voor de eindspurt en dan begint het echte leven weer in België.

voor iedereen een zalig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar!

skiën

Een paar posts geleden meldde ik al dat de winter hier echt begonnen was toen de eerste sneeuw naar beneden was gekomen. Toch was het witte plezier slechts voor korte tijd hier. Deggendorf ligt dan ook maar op zo'n 300 m hoogte. Gelukkig zijn hier in de buurt aardig wat bergjes, zodat de sneeuw daar wel blijft liggen.

Vorige zaterdag zijn we dan ook gaan skiën. Voor mij absoluut iets nieuws. Ik weet niet waarom, maar het was er precies nog nooit van gekomen. Geen tijd gevonden tussen het badmintonnen door of zo...

Om te gaan skiën heb je best wat specifieke uitrusting nodig. Ik dus een skibroek en -jas geleend van een vriendelijke duitser, bij iemand anders nog wat warme handschoenen en een paar thermo-sokken. Ik was er klaar voor.

's morgens vroeg dan de auto in voor een ritje van 45 minuten. Hier direct in de buurt kan je ook skiën, maar dat gebied is niet zo uitgebreid, dus wilden de meer ervaren ratten hun geluk iets verder proberen. Aangekomen in Arber hebben we meteen skies gehuurd. We waren er net op tijd bij, want het waren de laatste! Iedereen klaar, en weg waren we, de gondel in.

Toen we boven kwamen moesten we eerst een kort stukje naar beneden. Martijn (een Nederlander die vroeger nog skiles had gegeven) had mij al een beetje uitleg gegeven. Dat eerste stukje lukte dus best, maar daarna begonnen de problemen. We hadden een lift genomen die ons alleen naar rode pistes bracht... Ik zou dus leren skiën op een piste die daar niet echt voor gemaakt was.
Na nog wat meer uitleg begon ik er maar aan. Na veel vallen en gevloek zijn we uiteindelijk dan toch beneden geraakt. Het skiën lukte al aardig, het stoppen was een groter probleem!

Gelukkig vonden we een tweede lift en die bracht ons naar enkele blauwe pistes. Na nog wat meer uitleg begon het skiën EN het stoppen al aardig te vlotten. Ik vond het ook echt leuk, ondanks de vele valpartijen in het begin.

Tegen 16 u moesten we onze skies dan terugbrengen. Iedereen was al beneden en stond te wachten tot ik als laatste de berg af kwam. Ze hadden gegokt dat ik wel nog enkele keren zou vallen voor ik bij hen was, maar ik moest hen teleurstellen. Ik bleef rechtop en kwam heel mooi tot stilstand voor de groep. Iedereen keek zowaar verbaasd (ik was eigenlijk ook een beetje verbaasd).

We gingen naar huis om uit te douchen en uit te rusten. 's avonds gingen we namelijk nog op stap ;)

binnenkort meer!

Leterme

170 dagen heeft onze goede vriend uit Ieper nu al nodig om met zijn collega's van eigen en andere partijen een akkoord te maken. Ondertussen wordt het land bestuurd door een regering die een bepaalde macht heeft, maar niemand weet precies wat deze regering wel en niet mag beslissen.

Wel, meneer Leterme: ik ben het beu!

Ik ben het vooral beu om uit te leggen aan onze goede Nederlandse vrienden hier, dat Vlaanderen zeker niet bij hun land zal aansluiten (dat hopen ze al een tijdje!)
Ik ben het ook beu om aan diezelfde Hollanders uit te leggen hoe de situatie in ons land nu eigenlijk in elkaar zit met die Vlamingen, Walen en Brusselaars. Niemand hier die weet hoe het in mekaar zit en waarover politici nu al sinds Juni aan het onderhandelen zijn. Om eerlijk te zijn, ik weet het eigenlijk ook niet meer, het is gewoon surrealistisch.
Ten laatste ben ik het ook beu om zelfs in klas te moeten uitleggen hoe het allemaal in elkaar zit. Probeer maar eens aan een Duitser uit te leggen wat faciliteitengemeenten zijn en waarom wij een taalgrens hebben. Of waarom we in België drie verschillende normen voor lawaai bij nachtvluchten hebben in een straal van 15 kilometer.
Als jij dat kan, meneer Leterme, dan ben je van harte uitgenodigd hier in Deggendorf.

Eerlijk gezegd ben ik er van overtuigd dat je het zelf niet allemaal kan uitleggen, dus maak er eindelijk een einde aan! Vorm een regering en laat mij hier terug rustig studeren, zonder dat ik al die "onzin" telkens weer moet uitleggen.


(heel binnenkort meer ;) )

deluxe for benelux

FEESTJE!

Er werd ons door de plaatselijke studentenclub gevraagd om een feestje te organiseren samen met de Nederlanders en Luxemburgers. Bij gebrek aan deze laatste soort werd het dus alleen met onze Noorderburen.

Wij aan de slag dus. De goesting was niet al te groot om dingen te organiseren, maar we deden ons best. We gingen voor een veel te vroeg Sinterklaasfeestjes. Om iedereen in de sfeer te brengen hadden de ouders van Martijn (1 van de Nederlanders) ons zes flessen jenever bezorgd. En niet van die goedkoop en zoete jenever, maar het echte spul met 40% alcohol er in. Die duitsers wisten niet wat hen te wachten stond.

Op 14 november was het dan zo ver. Wij om 19u al naar de discotheek waar ons feestje plaats zou vinden. Nog rap de rollen verdeeld, zodat niet altijd dezelfde alles zouden moeten doen. En dan: Feesten maar!!

Tegen 21u begonnen de eersten al naar binnen te komen. Das hier nogal de slechte gewoonte om heel vroeg uit te gaan. Ik moest de eerste 2 uur postvatten aan de ingang en shotjes met jenever uitdelen. Aangezien veel mensen het spul niet vertrouwden dronk ik al eens eentje mee ;)

Tegen 24u was de tent helemaal gevuld! Ik had de inkom ondertussen geruild voor de dansvloer (dat is echt iets bijzonder, want normaal raak ik niet verder dan de toog). Voor mij het feestje echt beginnen.

Verder moet ik over feestjes niet veel vertellen, de meesten weten hoe dat allemaal in elkaar zit...

Om 5u30 hebben we het boeltje gesloten en ben ik samen met 6 (ja, met ZES) anderen in een taxi naar huis gegaan. Gelukkig was de enige les die ik had op donderdag verzet naar ergens laat in de namiddag! Ik ben er naar toe geweest, maar veel nuttigs heb ik daar in anderhalf uur niet uitgericht!

Later meer!

Jan de Wilde

De week is alweer afgelopen, het weekend is volop bezig. De tijd vliegt hier in Deggendorf. Het is hier echt altijd boeiend, altijd wel iets te doen. Ondanks het feit dat het stadje waar nu al bijna 2 maand woon klein is, leeft alles hier wel. Misschien net door het feit dat Deggendorf zo klein is en een echt landelijk karakter heeft, voel ik me hier echt thuis. De Duitse mentaliteit, de manier van leven... het bevalt me wel!

Veel dingen zijn hier gewoon hetzelfde als thuis, veel dingen zijn ook anders. Een voorbeeldje van wat hier anders is, maar ook weer niet is het weer. Wat hetzelfde is als in België is dat het hier wel eens heel hard durft te regenen. De laatste week was het bijna iedere dag van dat. Wat dan weer anders is als in België is dat door de lage temperaturen regen al snel sneeuw wordt. Het is hier dan ook sinds vanmorgen onophoudenlijk aan het sneeuwen. Vanmorgen bleef de sneeuw nog niet liggen, maar ondertussen is de temperatuur nog wat verder gedaald en ligt er overal een sneeuwtapijtje. De voorspellingen blijven er heel wit uitzien, voor zondag en maandag voorspellen ze telken zo'n 15cm sneeuw. Zoiets hebben we in jaren niet gezien in België, hier is het allemaal heel normaal. Ik geniet er van, want sneeuw heeft toch altijd iets bezonders.

Toen ik vanmorgen door de sneeuw naar school fietste, moest ik ook denk aan het liedje van Jan de Wilde, "de eerste sneeuw". Daarin omschrijft hij hoe gelukkig hij zich voelt in de eerste sneeuw. Dat gevoel had ik vanmorgen dus ook, tot ik een beetje onderkoeld en behoorlijk nat aankwam op school. In het vervolg ga ik te voet denk ik ;)


Dat was het al weer, tot later

(foto genomen vanuit m'n kamer)

bezoek

Na het bezoek van Ma en Pa helemaal heb ik voor de tweede maal bezoek uit België. Inge, die ik deze zomer toevallig had leren kennen op een barbeque bij een andere vriendin, had wel zin in een reisje. Zij was ook op Erasmus geweest en wist maar al te goed hoe leuk het was om eens iemand van thuis over de vloer te krijgen. De eerste keer dat ik haar gezien heb, had ze al gezegd dat ze een bezoekje wel zag zitten. Ik dacht dat zoiets nooit zou lukken, en dat zo'n beloftes snel gemaakt zijn. Niet dus! Op mijn afscheidsfeestje beloofde ze het nog een keer en als ik een maand of zo geleden liet weten wanneer ze kon komen (niet dat het hier zo druk is) was haar vlucht snel geboekt.

Vrijdagmorgen had ze haar vlucht, en tegen de middag zou ze dan hier zijn. Dat was al het eerste klein probleempje, want ik heb tot 11u15 les op vrijdag. 'Gelukkig' had ze wat vertraging, dus kon ik haar ophalen aan het station. Na een klein beetje rust (reizen is toch lastiger dan je denkt) zijn we dan de stad ingetrokken om iets kleins te eten. Deggendorf is nu ook niet echt een grote stad, dus een namiddag wandelen naar de mooiste plaatsjes is al lang voldoende om een goede indruk van de stad te hebben.

's avonds hebben we dan samen gekookt. Tijdens de week kook ik hier altijd samen met een groepje om zo de kosten wat te drukken en gewoon samen wat plezier te hebben. We hebben maar de taak op ons genomen om die avond te koken. Na de afwas (gelukkig alleen moeten toekijken) hebben we dan een filmpje bekeken en zijn we gaan slapen. De dag was lang geweest voor Inge en ik voelde me nu ook niet echt super.

Op zaterdag zijn we dan een dagje naar Passau geweest. Passau is een stadje op zo'n 50 km van Deggendorf vol cultuur en water. De stad wordt ook 'driestromenstad' genoemd omdat de Inn, de Izl en de Donau er samenvloeien.

We hebben die dag de echte toerist gespeeld. Overal foto's van genomen, lekker gegeten, nog wat taart...

's avonds zijn we dan weer in Deggendorf komen eten en daarna zijn we met z'n allen uitgeweest. Echt een leuke dag, maar ook een leuke nacht.

Na uitgaan volgt meestal lang uitslapen. Dat hebben we dan ook gedaan.

Kort na de Middag is Inge dan weer vertrokken. Ze wou graag nog eens München verkennen. Je kan haar geen ongelijk geven, daar is 10 keer meer te beleven dan in Passau en Deggendorf samen. Op maandag vertrek ze dan weer richting thuis. Ik hoop voor haar dat het hier plezant was, voor mij was dat zeker zo.

Dat was het al weer. Volgend verslagje komt later wel eens!

Guest lectures

Deze week maak ik nader kennis met het fenomeen 'Guest Lecture'. Het recept is simpel: Je nodigt een spreker uit van een andere universiteit of uit de bedrijfswereld, je zet 50 studenten in een te klein lokaal en je laat deze persoon een presentatie geven gedurenden drie dagen.
Op donderdag, vrijdag en zaterdag wordt ons een 'lecture' voorgeschoteld over marktonderzoek. Allemaal heel leuk, denk je dan, maar aangezien ik dit vak vorig jaar al gevolgd heb is het nieuwe er toch wat af. Probleem is dus ook dat deze aardige man (die helemaal uit Cambridge is gekomen) een cursus geeft in drie dagen, waarvoor hij normaal 12 weken voor gebruikt.

Bijkomend probleem is dat de gewone lessen gewoon verder gaan en daar bovenop zit ik nu ook in de les, voor de verandering een andere guest lecture. Deze gaat gelukkig over een iets onbekender onderwerp: global warming and influence on the world economy.
Voor de mensen die nu raar kijken: laptops zijn hier toegestaan in de les, dus als het onderwerp je niet bevalt, kan je altijd wat leukers doen...

Ik heb nog geen idee waarover de volgende post zal gaan, maar ik hoop over een iets leuker onderwerp!

team building

Het is weer tijd voor een verslagje zou ik zo denken...

Dit weekend (van vrijdagmiddag tot zondag namiddag) was er een team building weekend. Voor ons was dat verplicht, maar je krijgt er ook 2 studiepunten voor, dus zo erg was dat allemaal niet...

Eerste probleem: het weer! In de loop van de week vernam ik dat het wel eens zou kunnen sneeuwen in het weekend. De jeugdherberg waar we naartoe trokken ligt op 1100m hoogte en de temperaturen voor het weekend zouden overdag rond -4° schommelen, gezellig dus als je weet dat je helemaal geen kleren en schoenen mee hebt naar hier waarmee je lang in de sneeuw kan wandelen. Ik dus op zoek naar extra kledij en schoenen, maar vooral ook een trekkersrugzuk. Schoenen heb ik gekocht voor 10 euro, een fleece en een extra heb ik ook gekocht en met een beetje geluk heb ik een trekkersrugzak mogen lenen van een Belgisch meisje die hier al enkele jaren studeert.

Op vrijdagmiddag gingen we dan met z'n allen de bus op, per groep. De groepen waren vooraf bepaald door het lot. Ik zat in een groep met daarin ook nog een Nederlander. De laatste 7km naar de jeugdherberg moesten te voet worden afgelegd (dat hing af van groep te groep). Wij werden gedropt op een hoogte van 800m, nog 300m te klimmen dus. Ondertussen kwamen de eerste sneeuwvlokken naar beneden.

De tocht was aangenaam, ondanks de koude. Je leert mekaar onmiddellijk beter kennen. 's avonds was er dan nog een korte introductie en dan waren we vrij. Na een korte zwempartij (in het buitenzwembad :D ) hebben we ons in de bar genesteld. Al snel kwam Carlien (1 v d Belgen) op het idee om een drankspelletje te spelen. De avond ging zo snel voorbij, de nacht jammergenoeg ook...

De volgende ochtend uit bed met een licht gevoel van misselijkheid, maar toch klaar voor een hele dag van activiteiten. Na de eerste opdracht voelde ik al dat we een goed team hadden: allemaal competitief en winnaarstypes. Er waren ook geen problemen bij ons, in tegenstelling tot in enkele andere groepen. Om alle opdrachten hier uit te leggen heb ik te weinig plaats, maar alles was best wel leuk en uitdagend.

's avonds waren we weer vrij. Na het bekijken van de finale van het WK Rugby zijn we maar weer naar de bar getrokken, waar het ondertussen bekende drankspelletje weer op ons wachtte.

Na alweer een korte nacht, maakte we ons op voor een ochtend van evaluatie en feedback. Uiteindelijk bleken wij één van de beste groepen. Niet alleen mbt. tot de opdrachten, maar ook qua groepssfeer en organisatie.

Na het opruimen van de kamers keerden we moe maar tevreden terug richting Deggendorf. Daar was jammergenoeg geen sneeuw te bespeuren, maar alleen regen.

Best wel een leuke manier om je weekend door te brengen, nieuwe mensen te leren kennen en je goed te amuseren!

mountainbike

Het vorige verslagje dateert van een weekje geleden, maar gaat over het 'oktoberfest'. Al twee weken geen echt nieuws meer dus... Daarom dus een nieuw verslagje over de voorbije weken.

Na Oktoberfest is het echte schoolleven hier begonnen. Naar de lessen gaan, feestjes 's avonds, katers 's morgens maar toch naar de les gaan. Niks anders dan in Gent dus, behalve dan dat alles zich hier afspeelt in een meer internationale omgeving.

Zondag zijn we met een groepje studenten van hier in het 'Wohnheim' naar Elypso geweest. Dat is een Duitse versie van een subtropisch zwembad. Echt plezant om het weekend zo door te brengen. Resultaat was wel een hoop blauwe plekken en een lelijke wonde aan m'n elleboog. Dat komt er namelijk van als je met 8 mensen tegelijk van een glijbaan gaat...

Maandag dan weer een dagje school, maar vandaag had ik weer een dagje vrij. Ideaal dus om er voor de tweede maal op uit te gaan om te mountainbiken. Het weer blijft hier supermooi, maar wel koud (zeker in de schaduw en in hetbos). Het parcours dat ik afgelegd heb was normaal zo'n 30 km lang, maar door enige omwegjes (lees: verkeerd rijden) schat ik dat ik ongeveer tussen de 35 en de 40 km gedaan heb. Goed voor ongeveer 750 hoogtemeters in totaal. Op de foto's hieronder kan je meegenieten van het prachtige landschap en de mooie uitzichten! Ik hoop dat het weer hier nog enige dagen/weken goed blijft zodat ik nog enkele maal er op uit kan trekken.
Dat was het voorlopig, binnenkort meer!

Oktoberfest

Veel uitleg hoeft deze titel eigenlijk niet, behalve dan dat wij naar het Oktoberfest geweest zijn op 30 september. Juist, dit ‘klein’ feestje begint in september en is jammer genoeg al weer afgelopen. (duurt blijkbaar maar 16 dagen, maar dit jaar zijn wel alle records gesneuveld. Ik vraag met af of mijn komst daar iets mee te maken heeft ;) )

Als je hier studeert (110km van München) moet je wel eens langsgaan op het grootste drank- en eetfestijn ter wereld. Met heel wat andere studenten (iet alleen de internationale) hadden we afgesproken om de trein van 7u40 te nemen richting München. Beetje overdreven denk je misschien, maar niets was minder waar. Bij aankomst in het ‘Hauptbahnhof’ stroomde een grote massa al richting de plaats van feest en vertier. Wij zijn gewoon gevolgd, want we wisten in de verste verte niet waar we heen moesten. Het bleek gelukkig de juiste richting!
Eénmaal echt aangekomen ging we op zoek naar een groepje buitenlandse studenten (vooral Hollanders) die een uur vroeger de trein hadden genomen. Niet echt een makkelijke opdracht, want op zondag werden ongeveer 1 miljoen mensen verwacht op het feestterrein. Met een beetje geluk vonden we ze in de tent van Löwenbrau. Dat werd dus onze kampplaats (om in de Hollandse sfeer te blijven) voor de hele dag.
Het was nog altijd maar 10u45, maar toch bestelden we meteen een Maβ (1 liter bier dus). Er zo kabbelde de dag verder. Na de eerste volgde al snel een tweede. Het praten ging al wat vlotter en overal werden contacten gelegd. Door toeval praatte ik met een Mexicaanse, een Italiaanse en een Zuid-Afrikaanse. De uren gingen jammer genoeg snel.
Na 5 Maβ naderde het einde van ons dagje Oktoberfest. We deden een poging om nog enigszins recht onze weg te zoeken naar het station. Op de trein konden we 2 uurtjes ontnuchteren. Daarna ging ik rustig nog wat drinken (water!) in onze ontspanningsruimte en tegen 23u ging ik slapen. De dag daarna volgde namelijk een lange dag (de eerste dag school en een interview met de lokale televisie!).

Oktoberfest is echt voor herhaling vatbaar. Volgend jaar kom ik terug, dan waarschijnlijk niet meer als student, maar plezant zal het zeker worden!

(Ik kon m’n blog niet bijwerken vorige week, verslag van oktoberfest komt dus beetje laat, maar het is er wel!)

lui, luier, Deggendorf

Aangezien deze blog een beetje probeer bij te houden (ondanks een gebrek aan goed werkend internet), komt hier het volgende berichtje!

Raar maar waar: Duitsland is echt zalig. Het weer is hier super, de omgeving blijft verbazen en het gezelschap is ook zeer aangenaam.
Veel heb ik hier eigenlijk nog niet gedaan: behalve dan lang slapen, eten en luieren in stadsparken en alle plaatsen waar weinig lawaai en weinig mensen zijn.

Vandaag ook een paar uur naar 'Deggendorf Beach' geweest. Ongelooflijk maar waar, er is hier iets dat op een strand lijkt. Met dit weer was het daar echt zalig. We hebben ook even in de Donau gezwommen. Het water was proper, maar wel koud.

Morgen gedaan met luieren, dan begint school. Vandaag al een beetje alle papieren zitten bij elkaar leggen, zodat we morgen toch een beetje voorbereid aan het nieuwe avontuur beginnen. Gelukkig beginnen we met een introductieweek om er wat in te komen. Het is van Juni geleden dat ik nog een schoolboek van dicht heb gezien, dat wordt dus wel even wennen.

Veel buitenlanders heb ik eigenlijk nog niet gezien. Belgen zijn hier ook niet dik gezaaid. Met Fanny heb ik mij wel al goe geamuseerd, zo'n zot geval! We hebben echt al veel plezier gehad, dat beloofd voor de volgende vijf maand! (alles waar ik we geschreven heb, heb ik samen met fanny gedaan, want luieren kan ze ook als de beste, ik heb het van haar geleerd ;) )

dat was het voor nu. We gaan nu iets eten en dan zien we wel wat de avond brengt!

arrival!

doordat enkele mensen gevraagd hadden om ze op de hoogte te houden van m'n avonturen hier in het verre Deggendorf ben ik maar aan deze blog begonnen. Ik zal m'n best doen om hem zo op to date mogelijk te houden. Dat hangt natuurlijk af van hoe groot de stapels boeken zullen zijn die ik hier te verwerken krijg. Ik verwacht geen al te grote werkdruk, maar je weet maar nooit.

Nu duidelijk is waarom ik hier dit alles typ, zal ik maar vlug een verslagje neerpoten van hoe m'n eerste dag hier verlopen is.

Het eerste wat het vermelden waard is, is het vroeg vertrekuur. Tien na zeven vertrekken vanuit zaventem lijkt niet vroeg, maar als je weet dat je een uur vooraf al moet ingecheckt zijn en een uur en een kwartier moet rijden, weet je al hoe laat het is. Om 3u30 liep de wekker dus af.
Buiten het voor mij ongewone uur van opstaan (ik verkies om nog op café te zitten op dat uur van de dag), ging alles vlot, tot ik goed en wel op het vliegtuig zat. Door het slechte weer in Mücnchen (6 graden en mistig) vertrokken we met zo'n 40 minuten vertraging. Geen probleem, zolang ik mijn trein naar Deggendorf maar niet miste. Daar stond namelijk iemand te wachten van AKI, de internationale studentenclub hier. Mijn aansluiting lukte, en ook de Duitse dame stond mij op te wachten in het station. Nu ja, mij vinden was nu ook niet zo moeilijk op een perron waar de gemiddelde leeftijd van de mensen die uitstapte rond de 60 jaar lag. Op de trein moest ik trouwens voordurend denken aan Basil Fawlty. Het zinnetje 'Don't mention the war' en de volledige scènes van de gelijknamige reeks flitsen door m'n hoofd. Laat ons hopen dat ik mijn manieren kan houden en geef al te schuine grappen maak over het Duitse oorlogsverleden.

Nadat ik van dezelfde jongedame als een alinea geleden (een meer dan degelijk gezette Duitse jonkheid) de sleutels van m'n kamer had gekregen en daar meteen m'n gerief gedumpt had, ging ik op bezoek bij Fanny. één van de 4 andere Belgen waarmee ik samen dit avontuur zal beleven. Haar ouders waren hier nog en hadden nog wat pizza over. Lang geleden dat ik zo content was met een stuk pizza van de aldi. Toegeveven het smaaktte echt (die Aldi's in Duitsland zijn stukken groter en beter heb ik zo de indruk)! Na deze onverwachte maaltijd ben ik dan maar een wandelingetje gaan maken in de stad. Even op verkenning in de stad die voor de volgenden 5 maanden m'n thuis zal zijn. Ik moet zeggen: het kon slechter! Een mooi pittoresk stadscentrum met heel wat mooie gebouwen. En dit met op een achtergrond de top van de Kühberg. Toegegeven: het is de mont blanc niet, maar die zou in deze omgeving ook helemaal niet passen! Ik kan niet wachten om die koeberg eens op te fietsen.

Na m'n terugkeer nog een korte rondleiding gehad door het gebouw waar m'n kamer is, zodat ik weet waar te wassen en te strijken, m'n gasten binnen te laten en even te ontspannen. En daarna ben ik hier beginnen typen met het bovenstaande als resultaat. Ik heb geen zin meer om het nog na te lezen, dus ja: ik ben verantwoordelijk voor bovenstaande typ- en of dt-fouten!!

Ik doe m'n best om bij dit verslag wat foto's te posten, maar ik weet niet of het zal lukken. Later in de week waarschijnlijk meer nieuws. We zien wel waar dit ons brengt.